e-dziewczyny w e-bikini #7

Rzekłbym że moja przygoda z Dead or Alive Xtreme 3 kończy się tutaj – choć pewno to nie jest prawdą.

Mógłbym zrobić więcej i pewno jeszcze czasem przysiądę by poskakać na wyspie Zacka. Niemniej jednak w ciągu ostatnich dwóch dni udało mi się osiągnąć jedną z tych rzeczy które chciałem – Hitomi wzięła wszystkie bilety prawie z automatu.

Zaskoczyło mnie to bardziej niż 6 pudeł w lotka. Później przyszedł już tylko zawód, bo w sumie cały trud jaki zafundowała mi losowość tej gry miało wynagrodzić zaledwie kilka, niezbyt smacznych minut. Te 4 filmy z tańcem na rurze pokazują jak bardzo ktoś chciałby z tego zrobić grę erotyczną ale a) nie mógł, b) nie potrafił. A może jedno i drugie na raz.

Bardziej cieszą mnie te sceny na plaży. Niektóre filmy z codziennego odpoczynku wyglądają mniej sztucznie, ciekawiej. Nie mam zamiaru się powtarzać przy tym poście i narzekać na DoAX3, bo z tych 150-160 godzin, tak 60-70% czasu akurat spędziłem miło.

Na koniec postanowiłem nagrać wszystkie sceny z Event Paradise Hitomi w najlepszym stroju jaki dostała i z fryzurą do której przekonałem się już przy okazji Dead or Alive 5 Last Round.

Teraz gdy każde kolejne stroje są coraz głupsze, mniej plażowe i jak to przyszło ostatnio – płatne, będę przypatrywał się z boku. Nadchodzi Nioh, Nier: Automata a i parę starych gier samych się nie przejdzie. Kupka wstydu rośnie i chciałbym ją ciut spowolnić.

Liczę, a może raczej marzę o tym bym w Dead or Alive Xtreme 3 znalazł tak za pół roku coś, co sprawi że siądę do gry znowu i poświęcę jej kilka dni (w sensie sumarycznym godzinowym).

Marzyć zawsze można…

e-dziewczyny w e-bikini #6

145 godzin (bez kilku minut). Tyle czasu spędziłem na plaży Zacka. W dziwnym wirtualnym świecie gdzie fizyka płata figle, a cyfrowym dziewczynom nigdy kostium nie spada choć się rozwiązał. Narzekać zawsze można, ale fakt że tyle czasu spędziłem przed tym tytułem dziwi – mnie samego najbardziej.

Od dawna mam taką teorię do płyt CD, albumów które kupuje w ciemno, prawie kompletnie nie wiedząc czego się spodziewać, że za kasę jaką wydałem muszę znaleźć tam coś co mi się spodoba. Może przy Dead or Alive Xtreme 3 sam się oszukuję i ciągle szukam. A może ponieważ to niezobowiązujący tytuł, który można włączyć na chwilę bezmózgiego grania ciągle do niego wracam.

Osiągnąłem 110 – maksymalny – poziom i spytany czy mam coś jeszcze do zrobienia w tej grze odpowiedziałem „gram by sobie na cycki popatrzeć”. Owszem mogę starać się nabić maksymalny poziom każdą z dziewczyn, wypełnić garderobę do rozpuku, ale liczę że z czasem przyjdzie to samo.

Na razie mierzę się z ostatnimi filmami Hitomi. Ja rozumie, że chyba żadna kobieta nie chciałaby dostać takiego zaproszenia, ale czuję że twórcy specjalnie zrobili tak niskie prawdopodobieństwo wzięcia zaproszenia na pole dancing by zarobić na kuponach sprzedawanych w Playstation Store.

I mimo, że złamałem się i kupiłem dodatkowe kostiumy za prawdziwą gotówkę, to na kupony nie zamierzam wydawać kasy – pomijam fakt, że na nie japońskim koncie pewno ich w ogóle nie dostanę.

Chciałbym, by kiedyś powstało Dead or Alive Xtreme 4 i by twórcy włożyli w nie trochę więcej serca/czasu/pieniędzy.

Pomarzyć zawsze można…

つづく

 

Aether Revolt nadciąga

Nie piszę dużo o MtG bo się nie znam, ale raz na kwartał jadę do Katowic by pomachać kartonikami przy okazji turnieju przedpremierowego. Wybieram ten bez spiny, bo należę do graczy którzy się chcą bawić a nie osiągnąć cuda.

Pisząc te słowa mam pewne déjà vu. Bo w sumie moje magicowe przygody toczą się od prereleasu do prereleasu – z małymi draftowymi wyskokami. Tak więc, przed takowym zaczyna się moje karciane życie.

I tu naszła mnie taka refleksja. Wszyscy gracze, a w szczególności fanatycy i handlarze ślinią się na prezentację nowych kart, wszędzie pada hasło spoiler i jak w przypadku innych sztuk (artystycznych) spoilery są nie wskazane to tutaj, każdy chce zobaczyć co Wizards of the Coast stworzyło. Twórcy i tak na dwa tygodnie przed premierą oficjalnie pokazują wszystkie karty i zanim je dostaniem do rąk to widzimy czego możemy się spodziewać, więc co to za spoiler. To raczej preview. Zapowiedź dawkowana w kawałkach, czy też budowanie hype’u. Nie spoiler.

Gdyby przyszedł taki dzień, że ktoś by pomyślał aby turniej przedpremierowy robiony był bez pokazywania wcześniej jakichkolwiek kart, to każdy wyciek -grafika, fragment tekstu, kawałek ramki – byłby spoilerem. Zresztą czy to nie byłoby o wiele ciekawsze doświadczenie? Człowiek siada do 6 paczek i musi każdą kartę przeczytać, zrozumieć nowe mechaniki, poszukać synergii. Tak to w sieci jeszcze przed przedpremierą pojawiają się podsumowania, poradniki i cenniki. Jak grać, które karty są dobre i co składać, oraz na czym można zarobić (o zgrozo!).

Internet to zło, tak wiele rzeczy przez niego traci urok. W sumie to ciekawe jak wyglądały turnieje Magic the Gathering, zanim na świecie zapanował powszechny dostęp do informacji.

Noctis i spółka

Po jakiś 80 godzinach ukończyłem Final Fantasy XV. Kolejne 20 (plus/minus), spędziłem wykonując zadania poboczne. To co zostało, co nie wymagało zbyt wiele kombinowania, czy posiłkowania się internetem – by nie zacząć rzucać padem. Nie zrobiłem jeszcze wszystkiego. Zostawiłem sobie na przyszłość.

Po tych 100 godzinach grania, wiem że kupienie FFXV to dobra inwestycja. Nie narzekałbym na fabułę, która do ambitnych nie należy ale chyba taki znak czasów. Nie zachwalałbym (nazbyt) postaci. Noctis, Prompto, Ignis i Gladolius (pewno gdzieś błąd zrobiłem) są fajni, dobrze dobrani, zgrani, ciekawie stworzeni i pewno każdy chciałby mieć takich przyjaciół. A gdybym miał oceniać cyferkowo byłbym gdzieś pomiędzy polskimi a zagranicznymi serwisami, takie mocne 8/10.

Piętnasty Final Fantasy ma to do siebie, że wciąga. Gdy zaczynamy zabawę czasem myślimy „a to jeszcze jedno polowanie, jeszcze skończę to zadanie”. Chce się zwiedzać, odwiedzać i szukać. To pierwszy Final, który przestaje korzystać z systemu turowego (nieważne czy klasycznego, ATB, czy czegoś bardziej udającego turowy jak w FFXII). Aktywna walka daje sporo przyjemności. Dla mnie wzmacnia uczucie samego grania – aktywnego uczestniczenia w zabawie. Jest efektowna, choć czasem chaos na polu bitwy i praca kamery sprawią, że człowiek rzuci kilkoma przekleństwami.

Do tego fajny świat, klasyczne nawiązania do serii (przeciwnicy, kuraki, Wegde i Biggs). Świetne projekty, czasem frustrujące lochy. Trochę może zawodzi magia, oraz summony. Te mają fajne animacje, efekty, ale używania ich jest dość problematyczne i niekoniecznie zawsze daje najlepszy efekt. Choć prawda jest taka, że każda kolejna gra z serii Final Fantasy proponowało coś nowego w mechanice. Tłumaczyła to fabularnie i tutaj jest tak samo. Nie zawsze wszystko się sprawdzało.

Na koniec jeszcze jeden minus oraz dwa plusy. Minus za angielską wersję Cidney. Zmieniono imię na Cindy, głos niby nie najgorszy, ale akcent jakby z teksasu (nie znam się to się wypowiem) oraz czasem sposób intonacji niekoniecznie mi podszedł. Poza tym Square Enix, mógł pożyczyć soft engine 2.0 od KOEI.

Plusy za Gentianę, oraz Araneę Highwind. Pierwsza chłodna (nie żebym chciał spoilery robić), wyrachowana i tajemnicza. Mało występuje w grze, ale od czasu do czasu pojawia się znienacka na zdjęciach Prompto – i może dlatego zapada w pamięci.

Druga dołącza gościnnie do drużyny i ponoć ma być grywalną postacią w przyszłości. Nazwisko (Highwind) i broń, którą dzierży w dłoniach tworzą jasne i oczywiste nawiązanie do jednego z bohaterów Final Fantasy VII. Sylwetka, wygląd (oczywiście chodzi o biust) i charakter. Same plusy (i kolejny brak soft engine 2.0). Jedyne czego mi brakuje, to fajnego zdjęcia Aranei w Promptowej kolekcji.

Teraz pozostaje czekanie na dodatkowe historie i to co tam te wszystkie DLC przyniosą. Chętnie wrócę pograć dalej…