e-dziewczyny w e-bikini #13

Nowy strój dla Ayane, która jakby nie było nie dołączyła do mojego haremu w Dead or Alive Xtreme Venus Vacation, kusi by ponownie zacząć grindować VC do gaczczy (czy jakkolwiek to się odmienia). I właśnie tych kilka magicznych słów grind, gatcha, VC sprawia, że klikanie straciło dla mnie sens.

Ba, nawet dziś uruchomiłem DoAXVV. Dostałem jakiś bonus, kilka VC za majtańca i spróbowałem swojego szczęścia, a może raczej nieszczęścia. Wróżkowa Ayane nie dołączyła do składu. Ale co się dziwić, przecież nie chodzi o to by komuś coś tak po prostu dać.

Właśnie cała losowość w tej grze to rzecz która najbardziej może zniechęcić. W sumie to nikt nigdy nie ukrywał, że szanse na otrzymanie stroju SSR wynoszą poniżej 1%, a ja pewno mam ich kilka. Tylko zwykle nie te które człowiek by chciał.

Dawno temu wysnułem taką teorię (spiskową), że jak nie wyda się normalnej kasy w grze free to play, to gra sprawia, że górka pod którą brniemy staje się coraz bardziej stroma. Taki system pewno w miarę łatwo stworzyć i nie trzeba nikomu o tym mówić, a Ci co bardziej sfrustrowani – i bardzo chcący – w końcu wydadzą gotówkę.

I dochodzę w ten sposób do prostego wniosku. Może poza tą całą gaczczą pozwolić ludziom wszystko kupić za kasę, normalne, zwyczajne jeny. Nie wiem czy to nie byłoby lepsze.

A ja, jak znam siebie już kilka razy bym się pozbył trochę gotówki.

Czekając na Monster Huntera

Dziś, może jutro. Kto to wie kiedy dojdzie. Ostatnio coraz bardziej zawodzę się na wszelkich spedytorach. Może powoli budzą się w nowym roku, a może tak bardzo zeszli z ceny, że teraz się odkopać z ilościami nie mogą. Jak na razie to tylko kurierzy z krwi i kości są jeszcze oki.

Czekając na Monster Huntera, odłożyłem Zeldę. Gdzieś mnie zmęczyła. Wiele tam wspaniałych rzeczy, świetnie się gra(ło) i myślę, że wrócę, ale z różnymi rzeczami myślałem a później to się kończyło jak zwykle. Nie przekreślam Breath of the Wild bo to naprawdę świetna gra. Podejrzewam, że powinienem był skupić się bardziej na misjach fabularnych i dążyć do końca. Może jest później jakaś możliwość cofnięcia się do ostatniego save’a, lub grania w świecie bez Ganona.

Po drodze rzuciłem też DoAXVV. Przestało dla mnie mieć to sens. Po tym jak wyrzuciłem 12500 VC na Hitomiową gatczę i nie dostałem nic wartego uwagi, stwierdziłem że podziękuję. Dla mnie te kilka miesięcy to czas gdy taka jakby przeglądarkowa gra free to play kończy żywot. Może gdyby ktoś wymyślił trochę inny system zdobywania ciuchów, który nagradzałby po prostu granie, dalej bym codziennie siadał na chwilę albo dwie.

Gdzieś tam jeszcze próbuję bawić się betą MTGAreny. Jak już tym rzucę to może coś więcej napiszę – a jestem niedaleki od przejścia w tryb spoczynku. Magic to świetna gra, dobrze przeniesiona na komputer broni się tym czy wersja papierowa. Choć mam wrażenie, że w wersji papierowej mam mniej szczęścia niż w tej cyfrowej.

Teraz czeka mnie jeszcze wymyślenie jakiejś sesji, nauka jakiegoś dziwnego systemu, oraz dowiedzenie się o co chodzi w Infinity. Boję się tylko, że Monster Hunter zepsuje wszystkie plany.

Ale to może dobrze…

e-dziewczyny w e-bikini #12

Sam sobie się dziwię, że jeszcze w to klikam i czuję, że wpis nr 12, powstaje tylko pod pretekstem pokazania kolejnego obrazka Hitomi.

I pewno nie powinienem już pisać dalej, bo krótki wstęp i wyciągnięta na ziemi laska powinna wystarczyć, ale jest taka jedna rzecz która chodzi mi po głowie od bardzo dawna. W sumie przyszła do niej, gdy twórcy postanowili zrobić Christmas Event i dać możliwość wylosowania mikołajowego kostiumu – raczej mało kąpielowego.

I nie żebym miał coś przeciwko przebierankom, fetyszom i pobudzaniu wyobraźni. Może to jedna z tych rzeczy, które przyciągają mnie do Dead or Alive – nie tylko tych extreme, tylko jakoś chciałbym (życzenia, marzenia) by nie zmuszać kobitek do biegania w futrze po plaży.

Tak samo syrenowy strój, w wersji SR (super rare, bo szczęścia na SSR mi brakuje widnieje jako obrazek wpisu) ma wiele wizualnych zalet, ale czy w tym da się grać w siatkówkę. Wiadomo tło – plaża, basen – siatkówka to tylko dodatki do tego by popatrzeć na Hitomi.

Choć ja już sam nie wiem, czy tylko nie klikam w opcje i na nic tam nie patrzę.

NMW #2: RIX Prerelease

Jestem zadowolony. Zresztą zwykle dobrze się bawię podczas prereleasu. Czasem lepiej a czasem lepsiej. Ponieważ prerelease Rivals of Ixalan był dla mnie w pewnym sensie przełomowym, postanowiłem napisać o nim 5, czy 10 zdań.

Pierwszy raz odkąd biorę udział w turniejach przedpremierowych zdarzyło mi się wygrać więcej gier, niż ich przegrać. Na cztery gry, przegrałem tylko jedną, a przy tej przegranej miałem tak sympatycznego przeciwnika, że byłem bardziej zadowolony z gry, niż czasem gdy wygrywam.

Dodatkowo pewnym sukcesem jest to, że po otwarciu paczek dość standardowo miałem wielki dylemat co ja mam z tych kart złożyć – co niestety, ostatnio zdarza się coraz. Brak tzw. bomb, dużych stworów chyba coraz mniej drukują (w moich boosterach, bo Ixalanowe dinozaury potrafią gryźć (w sensie mają dużego powera)) i chyba tylko na brak removalu nie mogę narzekać.

Z czasem okazało się, że RIX jak jego prekursor może wygrywać szybko, małymi stworami z dziwnymi umiejętnościami. I tak Goblin Pirat, wyglądający jak małpa, był dla mnie taką commonowa bombą. Oczywiście sam wszystkich gier nie wygrał, ale był dość kluczowym elementem podczas każdej z nich. Do tego dziewczyna szamana, która przyzywa kolegów gdy atakuje. Niby chucherko, ale potrafi zrobić zamieszanie gdy wpada na stół w odpowiednim momencie.

Co tu dużo gdybać. Magicowy rok dobrze się dla mnie zaczął. Nic to nie znaczy, co najwyżej cieszy.

A ten czas leci

Nie robię postanowień noworocznych. Nie lubię, choć jedyny kołcz jakiego słucham stwierdził kiedyś że się powinno, najwyżej nie wyjdą – pewno o tym pisałem. Do tego chciałem by 77 wpis na blogu był jakiś fajny. Nie będzie, bo jakie to ma znaczenie.

Taki niebieski serwis społecznościowy czasem przypomina mi, że kiedyś coś tam napisałem (czasem udostępniłem). Dziś powiedział, że dwa lata temu (plus/minus, bo wspominał nie dokładnie o tym samym, ale prawie) napisałem ostatnią recenzję płyty z muzyką do gry (choć akurat to album z aranżacjami). Piszę recenzję bo wiem, że brak mi wiedzy by móc obiektywnie oceniać i pisząc cokolwiek w tej recenzji wiem, że to bardzo subiektywna opinia.

Słuchając zwykle próbuję znaleźć coś dobrego w płycie, dać się przekonać że warto było wydać pieniądze – tak, sam siebie. Wtedy też miałem świadomość, że może ktoś przeczytać mój wywód więc raczej starałem się nakreślić czego może spodziewać się podczas słuchania i żeby mimo mych pochwalnych/krytycznych słów sam zastanowił się nad wydaniem pieniędzy.

Było to jakieś dwa lata temu. Pojechałem po To Far Away Times: Chrono Trigger & Chrono Cross Arrangement Album i do dziś dnia, od czasu do czasu mówię sobie, że napisałbym kolejną. Czasem nawet wiem czego, ale jakoś nigdy nie mogę się za to zabrać.

Może za kolejne dwa lata.

Oddech dziczy…

To moja pierwsza przygoda z Linkiem. Gra roku 2017 według 80% serwisów. A jak nie gra roku, to taka która plasuje się zwykle w najlepszej 5. Jedna z najlepiej ocenianych gier w historii. A że kupiłem Switcha by grać, a gier zbyt wiele na niego nie ma, to wypadało w końcu kupić The Legend of Zelda: Breath of the Wild, by przekonać się samemu co w niej jest takiego cudownego.

Po 3 godzinach wiele nie mogę powiedzieć. Mam dystans do gier z otwartym światem, bo niby dają swobodę, dużo do robienia ale z czasem człowiek dochodzi do wniosku, że i tak jest mocno ograniczony, że to wszystko pozory. To samo zadanie po raz nasty – no nie dokładnie to samo, ale jaka różnica czy przynoszę grzybki czy ziółka. Wszystko staje się nudne i monotonne.

Słyszałem wiele dobrych słów o Zeldzie. Często powtarzano, że to inne podejście do gier open world, że nie dają nam wszystkiego na tacy i że generalnie jest świetnie. Na razie przyznam, że cieszy mnie eksploracja, zaskakują niektóre rozwiązania. Graficznie jest ślicznie a sterowanie bardzo responsywne, choć jeszcze się w nim gubię.

Czuję się trochę przytłoczony całością, ale dobrze się bawię. Z jednej strony nie chciałbym spędzić setek godzin grając, ale jeżeli będzie to przyjemnie spędzony czas, to co tam.

Ogarnąć ten bałagan

Jakiś czas temu siadłem do pisania skryptu do katalogowania kart. Choć wiadomo, skrypt skryptem ale karty same się nie posprzątają. Od czasu gdy robi się ich z roku na rok coraz więcej, coraz bardziej oddalam się od porządku.

Zaczyna mi się wydawać (słowo klucz), że wiem gdzie co mam. Gorzej, że czasem mam wrażenie, iż niektóre karty gdzieś mieć powinienem ale znaleźć nie mogę. Idealnym wyjściem byłoby porzucić to durne hobby. Pozbyć się tego wszystkiego i cieszyć się błogim życiem gracza limited. Albo człowieka uwolnionego od nałogu.

Nawet swego czasu miałem taki pomysł by jadąc na prerelease od razu po nim sprzedać całą paczkę. Nie chodzi o to by się zwróciło, tylko by się kart pozbyć. Mieć na Katowickiego Kebaba i powrót do domu. Szczwany plan ale od czasu do czasu mam ochotę na partyjkę EDH, czy standard w klubowym gronie – a czasem nawet poza nim.

Więc przyszedł kiedyś do głowy plan B. Zrobić sobie ładną bazę, katalog, by móc utrzymać wszystko w ładzie. I mieć na tyle siły by wprowadzać wszystkie zmiany do niej.

I gdy powstaje, daje rezultaty to cieszy. Ale patrząc ile klepania kodu przede mną i jak bardzo nie mogę trafić w idealny wygląd zatrzymuję się w tworzeniu. Wypadałoby olać wygląd. Zająć się nim później, ale umiejętności nie pozwalają mi na odpowiednie dobranie sensownych znaczników by wszystko z czasem dało się ładnie style opisać.

Do tego, to chyba drugie podejście do katalogu kart. Tym razem już coś się udało zrobić. Skrypt jest w miarę przejrzysty, dużo komentarzy i może nawet po przerwie uda się zacząć bawić nim dalej.

Marzy mi się także wykorzystanie programowania obiektowego. Z jednej strony w kółko przywołuję te same funkcje, więc stworzenie klasy i jej wywoływanie byłoby idealne. Z drugiej jakoś nie potrafię się zabrać za zrozumienie o co w tym OOP chodzi. Niby wiem, ale jakoś taka czarna magia to dla mnie.

Sam nie wiem co uda mi się wcześniej. Posortować sensownie karty – cokolwiek sensownie znaczy – czy zrobić stworzyć w miarę działający skrypt. A i tak najgorsze jest to, że przy braku dostępu do internetu, baza działać nie będzie.

Może lepiej zacząć uczyć się jakiegoś C+-.

e-dziewczyny w e-bikini #11

Ciągle gram. Znaczy się klimam. Nie umiem określić na ile to fajna zabawa. Z jednej strony nuda i gaccha. Z drugiej, jak już powtarzałem wielokrotnie, stylistyka którą lubię. No i oczywiście dziewczęta z dużym biustem.

Tak więc staram się włączyć codziennie, coś kliknąć. Choćby tylko wysłać na trening od nowa, zebrać premię dzienną i zastanowić się po co ja to robię. Pewno nie mam chęci na nic innego i tak siedzę klikam.

Do tego twórcy zaczynają robić to co uważałem za głupie już przy okazji Dead or Alive Xtreme 3 na PS4. Sezonowe stroje. Ja rozumiem, że trzeba wszystkie fetysze otaku zaspokoić, ale futerka zimowe niezbyt pasują na plaże.

Nie żebym narzekał na stroje jako takie, bo uroczą panią mikołajową sam bym przywitał z otwartymi ramionami, ale może by tak zamiast siatkówki plażowej, zmienić na jakąś tam śnieżną. W końcu na plaży się nie pocą, to na śniegu by ich nie mroziło.

Ale chyba za dużo wymagam od gry przeglądarkowej. Choć może o tym innym razem.

Lista życzeń

Gdy po raz kolejny na jednym ze sklepów dodałem sobie coś do wishlisty, doszedłem do wniosku, że ta cała lista to wielka głupota. Gdzie nie popatrzę to takowa się nie zmniejsza, a nawet często jest tak, że z niej nie korzystam, lub korzystam rzadko.

Zwykle sprawa wygląda tak samo. Lista życzeń to taka kupka rzeczy, które bym chciał, ale aktualnie mnie nie stać. Gdy przychodzi czas, że mogę na coś kasę wydać, to zwykle dokładnie w tym samym momencie coś wychodzi. Tak więc nie sięgam po staroć, tylko po nowość.

Przy okazji gdy kupuję, widzę coś innego co bym mógł chcieć. A że dziś, sklepy internetowe stworzone są tak by analizować co kupujemy, przeglądamy i gdzie klikamy, to wchodząc na stronę główną wiedzą co nam podetknąć pod nos.

I tak sobie myślę – fajne, może kiedyś kupię – i dodaję do listy życzeń. Leży, kurzy się. Bywa też tak, że z czasem znika kompletnie ze sklepu, czy też pojawia się taki nieładny napis Out of Print.

Wtedy człowiek dochodzi do wniosku, że mógł kupić stare zamiast kupować to nowe. Ale jakoś nigdy nie uczy się na błędach. Czasem czuję się jak trener pokemonów, który zbiera także znaczki oraz monety i także chce je mieć wszystkie.

Tylko mało co do pokeballa wsadzę.

Owijając w bawełnę #2

Czas. Precyzyjny pomiar sprawia, że minuta to minuta, ale czasem się dłuży, czasem leci zbyt szybko. Raz chcemy by coś już się skończyło, innym chcielibyśmy by trwało wiecznie.

Jakoś tak niektórzy uparli się, by ich twór trwał co najmniej 2 godziny. Dziś często trwa więcej. 150-180 minut staje się normą. I gdy tak podziwiasz te dwie godziny lub więcej, zwykle się nudzisz, chłoniesz po kawałku.

A gdy już wchłoniesz to masz to uczucie, że mogło być krócej. Że nigdy nie byłeś reżyserem/montażystą/scenarzystą, ale znalazłbyś sposoby by uciąć kilkanaście minut. Czasem nawet ciachnąłbyś połowę. Myślisz, wtedy byłoby super.

Chwytasz się kolejnego dzieła. Oglądasz. Znowu przerywasz w połowie i mówisz, że wrócisz dnia kolejnego. Historia prosta, powtarza się do chwili gdy trafisz na takie dwie godziny gdzie mimo dłużyzn i monotonii siedzisz z przyjemnością i stwierdzasz, że było warto. Ba nawet spędziłbyś kolejne dwie godziny.

Ale takie rzeczy zdarzają się rzadko.