Kop w dupę!

Ostatnia aktualizacja na stronie zbiórki na grę zwaną roboczo Project Phoenix informuje, że finalny produkt będzie gotowy na początku 2018 roku. Później jeszcze tylko pół roku testów i… No właśnie chyba już nic.

Chcemy zrobić grę, tylko nie mamy na to pieniędzy

Więc w sumie to czemu nie poprosić o to ludzi. Project Phoenix wymyślił sobie wiele rzeczy sprytnie. Bardzo dobrze przeprowadzona zbiórka, nie da się ukryć – znane nazwiska, jakiś pomysł na grę (trochę pojechali na sentymentach ludzi). Wszystko cacy. Kasa spłynęła i coś tam robili (ponoć). Z czasem okazało się, że brakuje im programisty i w sumie to gra jako taka nie jest nawet zaczęta.

Ja rozumiem, że w RPG ważny jest scenariusz. Ładna grafika nie zaszkodzi. Dobrze jak jest jakaś muzyka i dźwięki. Fajnie jak mamy ciekawą mechanikę. Ale jakoś nigdy bym nie pomyślał by tak zaczynać zabawę bez programisty (choć widziałem ludzi chcących tworzyć grupy suberskie, którzy szukali tłumacza/y – proste i jakże oczywiste). Ale jak widać wszystko się da zrobić – można przecież namalować obraz nie mają pędzla (tak jest, sprayem).

Pewno do 2018 roku co jakiś czas pojawi się aktualizacja, która przypominać mi będzie, że jakąś kasę w to włożyłem, ale czy, powiedzmy w 2019 roku będę miał jeszcze jakąkolwiek ochotę w to zagrać – pewno rzucę okiem. Hiroaki Yura stracił w moich oczach trochę – programisty nie ma, a ten sobie figurki do W40k maluje. Oczywiście, żartuję. Niemniej jednak zawiedzony jestem. Nie tylko tą zbiórką.

Oddajcie moje pieniądze!

Mógłbym się rzucać, prosić, grozić. Tak jak to robią niektórzy. Refund please czy jakoś tak. Ale ja od dawna zdawałem sobie sprawę że crowdfunding to nie preorder, czy pożyczka (co najwyżej bezzwrotna). To trochę jak granie w lotka cały czas tymi samymi numerami. Jak się ma lat 20, czy 30 to szóstka cieszy, można się “zabawić”. Ale jak po 30 latach się trafi, to… pewno dalej się człowiek cieszy. Choć krócej – o ile z radości zawału się nie dostanie.

Soczek z jabłek!

Lata temu, gdy w Krakowie zaczepiło mnie dwóch punków (tak mniej więcej wyglądali) jeden z nich rzekł: “może dorzucisz się na soczek z jabłuszek”. Uśmiechnąłem się i rzuciłem im jakimś drobnym – lubię szczerość. Do tego chcieli się podzielić.

Crowdfunding pełną gębą! I to jeszcze przed kickstarterem.