Milcz i bier mamonę!

Dead or Alive 5 w grudniu tego roku ma otrzymać ostatnie kostiumy. Ostatnie DLC a później zespół ma zająć się czymś innym. Pewno ludzie liczą, że chodzi o Dead or Alive 6, a ja sądzę że na razie będą mocno pracować przy Venus Vacation.

Nie powiem, że nie cieszę się z faktu zakończenia ubierania postaci w Dead or Alive 5. Nie wiem ile to już lat trwało i jak rzadko zdarzało się, że DLC było sensowne. Wiem ile kasy na to poszło i czasem myślę, że gdybym aktywnie grał, to bym więcej pieniędzy wrzucił do skarbca KOEI Tecmo.

Może nie w 100% jestem zadowolony z faktu wydanych pieniędzy, ale tłumaczę sobie (oszukuję się), że na ładne rzeczy zawsze warto wydać. Nawet nie raz przeszło mi przez myśl, że gdy wyjdzie Dead or Alive 6, to ciuszki będę kupował na bieżąco. By ludzie mogli na mnie kląć.

I mimo, że wspominam dobrze stare czasy gdy granie w grę, pięcie się na wyżyny i zwiększanie swych umiejętności wystarczało by zdobywać kolejne pierdołkowate dodatki dla postaci (choć w Edge Master Mode w Soul Bladzie zdobywało się nowe bronie), to czasy się zmieniły.

Teraz myślę jak prosty i prymitywny chłop. Ładny ciuszek dla kogoś – kupuję. Bo tylko Hitomi ma prawo do posiadania szafy wypchanej po brzegi.

Patrząc w przyszło, czekam, oszczędzam, bym kiedyś nie zbankrutował.

e-dziewczyny w e-bikini #4

Zajęło mi to jakieś 70 godzin. Wszystkie (nudne i powtarzalne) osiągnięcia zdobyte. Platyna łatwa, ale czasochłonna (i nudna). Niby jeszcze wiele można tam zdobyć, odkryć, osiągnąć, ale czy warto.

Moje podejście do Dead or Alive Xtreme 3 jest zmienne. Ale wiele rzeczy na chwilę bawi, na chwilę cieszy. Czasem trochę wkurza i męczy. Z jednej strony to gra, ale czasem strach powiedzieć że się w nią gra.

Nie jest to popis mocy technicznej PS4, ale jakoś te 70 godzin minęło. Trochę grindowania – na różne sposoby. Sporo czasu spędzone tylko po to by zdążyć z zakupem kostiumu dla Hitomi zanim je zdejmą. Potem zabawa by jednak go wzięła.

Czasem myślę, że wypadałoby już odstawić na półkę pudełko z płytą i nie wracać. Ale kusi opcja timestop, którą dostaje się na 80 poziomie. W końcu człowiek zatrzyma akcję, obróci kamerę, zbliży i… spokojnie pstryknie focie. Tylko czy to tak bardzo warte zachodu?

Kusi myśl by tej jednej jedynej urlopowiczce odblokować wszystkie stroje – nie mówię o tych z DLC, bo aż cieszę się, że do tej pory nie wydałem ani zł więcej niż na samą grę. Jest tego mnóstwo, znalazłem sposób jak to zrobić, ale na samą myśl że musiałbym grać Marie Rose, Honoką czy Heleną się krzywię.

Niby miałem skończyć, a wracam. Niby miałem zająć się czymś innym a mi się nie chce. Dead or Alive Xtreme 3 w wielu aspektach jest słaby/zły/tragiczny, ale nadal mam od czasu do czasu ochotę wrzucić płytę do napędu i potracić trochę czasu.

A i wpis lepiej wygląda z jakimś obrazkiem.

e-dziewczyny, w e-bikini #2

DLC zmora nowych czasów. Nie lubię DLC. Albo przynajmniej gardzę nim w takiej formie jak teraz się spotykam. Owszem, wspieram pewnych japońskich pasożytów, ale czuję że wypada powiedzieć zdecydowane dość!. Choć kto to wie kiedy.

Japońskie bileciki

Spodziewałem się dodatkowej zawartości. Wiedziałem, że będą nowe wdzianka. Już szukałem drugiego dna w portfelu. A tu takie kuku. Czasowo ograniczone bikini każde w 9 kolorach. Jedno za walutę w grze (lub bilety), drugie tylko i wyłącznie za bileciki growe. Walutę w grze powoli się zdobywa, a bileciki są do kupienia przez playstation store i wcale do tanich nie należą. Ktoś policzył, że kupienie wszystkich 9 kolorów jednego stroju za bilety to jakieś 200 dolarów, czy na moje 800 zł. Cóż, kobiety kosztują.

Nie dla gaijinów

Żeby tego było mało, to bilety można kupić tylko i wyłącznie grając na japońskim koncie. Trochę tego nie rozumiem, bo to w sumie jak blokada regionalna, której to PS4 ponoć ma nie.

Nie dało się zrobić tego zwyczajnie, jak w Dead or Alive 5? Kupuję, dociągam pliki i mam na każdym koncie na jakim gram.

Już coraz bardziej rozumiem czemu Koei Tecmo nie chciało tej gry wydać poza Japonią. Tam chyba mają mniej narzekaczy, albo po prostu nie znam japońskiego to nie czytam ich forów.

Shin 6?

Ponoć robienie postanowień noworocznych ma jakiś sens. Bo to niby cele do których możemy dążyć. Ponoć najlepiej je robić na początku roku, bo wtedy w ogóle się komuś chce je realizować. Jakiś kołcz mógłby powiedzieć, że postanowienie noworoczne to dalekosiężne plany na najbliższe 12 miesięcy (choć nie wiem czy mógłby tak powiedzieć, bo ja żadnego kołcza nie spotkałem, tak sobie tylko gdybam). A jak to jest naprawdę każdy sam wie.

Od lat mnie pytają i od lat nie robię. Bo to nie ma sensu. Wszystko się po drodze zmiania, człowiek ma lenia i z tego stanu nie wyjdzie ot tak. Pewno, coś tam sobie postanawiam, ale nauczony latami poprzednimi wiem, że i tak mi nie wychodzi.

Lightning Vuitton

Tak, to moje pierwsze niepostanowienie noworoczne. Zawsze przychodzi taka chwila, przy okazji której mówię sobie, że muszę skończyć wszystkie finale trzynastki. Super by było zrozumieć o co tam chodzi, a jeszcze lepiej jakby udało się napisać artykuł o muzyce z serii. Myślę tak od wielu lat, ale co mam poradzić że od niedawna lepiej mi się gra na PS4, niż PS3.

Do tego dochodzi fakt, że jakoś wolę czasem chwycić się za jakąś nowość, nieraz coś bardziej bezmózgiego, niż siedzieć i próbować kumać co się dzieje i kto to L’Cie i Fal’Cie i… te inne lucki. No i jeszcze Trylogia Final Fantasy XIII to nie jedyna gra (gry?), które chciałbym skończyć.

Muramasowa Platyna

Muramasa Rebirth, czy jak ja wolę Oboromuramasa to cudowna gra, w której brakuje mi tylko (pytanie czy faktycznie tylko), trzech trofeów do platyny, oraz kilku aby mieć 100%. Gra posiadająca najlepsze DLC jakie kiedykolwiek kupiłem. Gra z najcudowniejszą muzyką stworzoną ostatnimi laty (ranking osobisty). Gra w którą mega przyjemniej się gra. Chyba że ktoś każe grać na Fury Mode. Ludzie przechodzą, to czemu ja miałbym nie.

I tu pojawia się coś, na co kiedyś bym nie śmiał narzekać. Brak czasu (wolnego). Każdy ma go tyle samo, ale jakoś żal mi siedzieć i próbować non-stop. Muszę skreślić z listy jakieś zainteresowania (np. pisanie durnego bloga), wtedy będę miał więcej chwil na granie (a i może kasy). Tylko, że to takie samo pitolenie jak to o postanowieniach noworocznych, no i wszystkiego mi po trochu żal.

Kupka wstydu

To nie kupka, to wielkie, ogromne, śmierdzące kupsko! Tej nigdy nie zlikwiduję i nawet nie mam zamiaru, ale jak już wcześniej pisałem są takie gry, które warto by było skończyć. Ot Life is Strange. Jakoś nie mogę się podnieść. Chyba zabiły mnie zbyt duże odstępy wydawania odcinków. Uncharted 1-3 – mógłbym zagrać na PS4 (na PS3 też), ale płytę ruszyłem tylko po to by zagrać ß trybu wieloosobowego Uncharted 4 (tak, tak, zmarnowałem czas). Dodatek do Wiedźmina, a także platyna w Wiedźmaku czekają i może sobie poczekają.

Cholewcia, ile czasem bym dał by powrócić do dzieciństwa, kiedy to czas nie był deficytem. Kiedy faktycznie człowiek nie miał co robić.

Czy to nowy rok, czy stary. Czy piszemy 2015 czy 2016, od tego jaką datę zapisujemy nic się zmienia.

Powinienem ruszyć dupę, zanim cały dzionek pójdzie na straty!

Re Make

Gdy patrzę na żółć wylewającą się z monitora zawartą w wielu komentarzach dotyczących informacji na temat remake’u Final Fantasy VII dochodzę do wniosku, że chyba jestem jedynym człowiekiem na globie którego cieszy to, co Square Enix do tej pory pokazało.

Nie mam zamiaru przytaczać konkretnych wypowiedzi, ani wywoływać osób, ale chcę odnieść się do pewnej ogólnej niechęci ludzi, do tego jak twórcy remake’ują Final Fantasy VII.

Boże?! Co oni z tym zrobili?

Oczekiwanie, że przy pierdylariach poligonów do wykorzystania, cudownej fizyce i super silnikach graficznych, doczekamy się walki gdzie trzy postacie stoją w rzędzie i delikatnie się kołyszą jest idiotyczne (choć z tą fizyką, jakimiś SoftEngine’ami 2.0 (specjalnie dla Tify) i cudami na patyku mogłoby to epicko wyglądać… oczywiście).

Czasy się zmieniają i trzeba pewne rzeczy robić inaczej. Ludzie którzy grali w słynną siódemkę mają dziś po 25+ lat (w końcu sama gra już jest pełnoletnia). Trzeba znaleźć potencjalnych nowych odbiorców tego klasyka, bo wielu z tych którzy FFVII ograli, po nią już nie wróci.

Biorę jeszcze pod uwagę fakt, że najgłośniej krzyczą Ci (i chyba tylko oni krzyczą), którzy są przeciwni zmianom. Do tego wydawać się może, że jest ich tak wiele, a to nieprawda – bo czym jest 100, czy 1000 osób przy założeniu że gra musi (!) sprzedać się w kilku milionach egzemplarzy.

Ci krzyczący fani najbardziej muszą zrozumieć, że nie można tej samej gry tak samo odebrać dziś. Grafika była dostosowana do czasów – powiedzmy, że na swój sposób umowna. Wyobraźnia dopowiadała sobie drugą połowę tego, czego kiedyś pokazać się nie dało.

Jak Cloud będzie wyglądać przebrany za kobietę? Jak delfin będzie wyrzucać Clouda na rusztowanie? Takie rzeczy przez nierealną grafikę, pewną śmieszność gestów, zachowań itp. były wtedy świetne.

Już wtedy się śmiano z miecza Chmurka, czy długiej “kosy” Sephirota (gdzie on ją chował; a może smarował nią chleb). Tylko, że 20 lat temu takie rzeczy przechodziły, bo nic nie wydawało się realne. Tak więc czy realne jest to, że kilku żołnierzy Shin-Ra, czy potworów będzie stało vis a vis naszych śmiałków i czekało na swoją kolej – aż im się pasek naładuje?

Na razie tak naprawdę niewiele wiemy o nowym systemie walki. Ktoś tam dopatrzył się ładującego paska na dole ekranu. Twórcy wspomnieli o połączeniu ATB z walką w czasie rzeczywistym. Walka zręcznościowa (patrz Kingdom Hearts, Final Fantasty Type-0), sprawia że bardziej czujemy iż gramy. Więcej robimy, mocniej się angażujemy – działamy. Wiele “klasycznych” Finali w pewnym momencie zamieniało się w nawalanie iksa. Atak, atak, atak, atak, atak, atak. Kto patrzył na ATB? Naciskał X (oczywiście mowa tutaj o PSXowej wersji gier), aby odpalić atak tylko jak przyszła kolej jednego z bohaterów. Z czasem ilość walk wymagających jakiegokolwiek zaangażowania malała. X, X, X, X, X… Cure? Nie, przeżyję! X!.

W kawałakach? To co DLC będą? Każda płytę trzebą będzie osobno?

Oj, teraz ja poleciałem z koksem, mnie może to też się nie podoba, ale czy to znaczy że robią źle i są pierwsi którzy chcą wyciągnąć kasę na jednej grze? Zresztą nikt nie powiedział, że jak dojdziemy do dawnego końca pierwszej płyty. Tej pewnej pamiętnej sceny z Forgotten City (tak to się zwało?), cały nastrój legnie przez wielki komunikat.

If you want to know how the story goes furter please buy second chapter for only €59.99.

Press X to proceed to Playstation Store

Square Enix próbuje to jakoś tłumaczyć, a ja sądzę że chcą podejść trochę mocniej postawić na make niż re (wiem, sam się oszukuję). Chcą dorobić do historii pewne wątki poboczne. W końcu powstało kilka gier w tym uniwersum – Crisis Core, Dirge of Cerberus – więc czemu by tak nie zrobić historii powstania Avalanche, wpleść w to historię Barreta, tego jak trafił na Tifę – duży DLC/osobna gra. Opowiedzieć coś więcej o Yuffie – mały DLC. A może nawet przetrawić od początku wspomniane wcześniej gry i stworzyć coś na kształt Trylogii Final Fantasy XIII.

Nie wiem czy warto – czy jest czego – się bać. Wypada tylko wyczekiwać tego co pokaże przyszłość a na koniec pokazać swoje zdanie wydając lub nie pieniądze na grę.

Ja bardzo się cieszę na wygląd (ok, Barret coś schudł), na bardziej zręcznościową walkę – Final Fantasy Type-0 to jedna z niewielu gier, którą ostatnio bardzo miło wspominam i myślę że kiedyś do niej wrócę. Pewno kupię, bo jestem takim sobie fanbojem. I myślę, że tak samo bym krzyczał jakbym zobaczył że masakrują Final Fantasy Tactics czy Vagrant Story. Tylko starałbym się nie robić tego publicznie lub ewentualnie poczekać, aż gra wyjdzie.