Pstryczek

Za kilka dni minie rok odkąd stałem się szczęśliwym posiadaczem Nintendo Switcha. Szczęśliwym to bardzo dobre słowo w tym przypadku. Od jakiegoś czasu do każdego postu na facebooku dodaję (hash)taga #switchwkażdymdomu. Wiadomo, niepotrzebnie bo mam konto prywatne, więc i tak ujrzy to niewielkie grono osób.

Po prostu, po roku używania nadal uważam, że Switcha powinna mieć każda rodzina. Niezależnie od wieku i tego czy się ma dzieci czy nie. I zdaje sobie sprawę, że wiele gier i tak może nie trafić w gusta ludzi – tych wiecznie ponurych – i że Pstryczek to nie tania zabawka. Pomijam już kwestię kupowania gier, bo to studnia bez dna.

Sam kupiłem Switcha by znowu po wielu latach usiąść do zabawy z najbardziej znanym hydraulikiem i wiedziałem, że na tą konsolę raczej będę kupował gry, które nie pojawią się nigdzie indziej. I w gruncie rzeczy, jeżeli nie patrzy się z perspektywy firmy Nintendo i tego, że konsola musi zarabiać, to gry od Nintendo i te robione na wyłączność Switcha to wszystko co mi potrzeba.

Super Mario Odyssey czy Captain Toad : Treasure Tracker to raczej gry dla jednego gracza, z drugim tak ciut dodanym na siłę. Ale to takie gry, przy których dobrze się będzie bawić dorosły i dzieciak – oczywiście każdy na swój sposób inaczej. Kolorowe, radosne i ze świetnie zróżnicowanym poziomem trudności, który nie zniechęci dzieci, a Ci bardziej wymagający także znajdą coś dla siebie.

W Mario Tennis Aces czy Mario Kart 8 Deluxe. Świetnie się gra – w to pierwsze po sieci (o czym kiedyś jeszcze napiszę) w to drugie tak po prostu. W Mario Kart grałem sam, grywałem z bratem czy znajomymi. Owszem nie wszedłem jeszcze do sieci, bo leszcz ze mnie i generalnie nie przepadam za graniem online, ale nawet jak po długim czasie niegrania chwyciłem gokarty, to czułem że nadal mam co robić i dalej czułem tą samą radość z wygrywania.

Nie wiem co dokładnie Nintendo wymyśli w przyszłości – zapowiadają jakieś Super Mario Party – czyli zbiór minigier dla wielu osób. Sam chętnie bym zobaczył jakąś Marianową koszykówkę ale nie widzę na to szans. Poza tym, jest jeszcze sporo gier pod specyficzne gusta – nie widzę sensu robić wyliczanki (kolekcja Nekketsu się ma ukazać i choćbym miał sprowadzić Japończyka to i tak będę grał). Sam mam chęci kupić to i tamto, ale ograniczam się, bo wiem, że czasu na ogrywanie też trochę potrzeba a tego najbardziej mi brak.

Gry od samego Nintendo to już kupa zabawy dla całej rodziny i myślę, że czas miło spędzony przed konsolą wynagradza każdą wydaną złotówkę. Gdy ktoś lubi elektroniczną rozgrywkę powinien dać Ninny szansę.

Choć 1500 zł +, to dość duża cena za dawanie szansy.

Ośmiu podróżników

Jakieś 72 godziny zajęło mi skończenie 8 historii w Octopath Traveler. Bardzo miło spędzone 72 godziny. Dawno nie grałem w klasycznego jRPGa. I mimo, że od strony fabularnej można by sporo poprawić, to w każdym innym aspekcie jest świetnie.

Oprawa graficzna, zwana przez twórców 2D-HD, wyśmienicie się prezentuje, czy to na małym ekranie czy na telewizorze/monitorze. Owszem nie grałem na jakiś 50 calach.
Widać, że Aquaire chciało mocno nawiązać do czasów 16-bitowych konsol. Animacje także są tu dość symboliczne, ale biorąc pod uwagę ich ilość, to sądzę że musiała to być żmudna robota.

Kompletnie nie znam się na pixelarcie, ale przeglądając czasem twittera zdarza się mi spotkać poradniki jak krok po kroku, klatka po klatce zrobić pewne efekty. Świetne są refleksy światła na delikatnie kołyszącej się wodzie, czy flary pochodzące od wychodzącego zza horyzontu słońca. To jeden z tych elementów -HD, których nie załatwiono żmudnym rysowanie pixel po pixelu. Połączenie tych elementów nie daje mocnego kontrastu i ładnie ze sobą współgra.

Muzycznie, to także majstersztyk. Chciałbym pewnego dnia podjąć się napisania recenzji soundtracku na Muzykę Grową. Ale na razie jakoś boję się z tym zmierzyć a im dłużej czekam, tym mniej będzie mi się chciało. Wiele świetnych motywów, które im dłużej grałem lepiej wpadały w uchu. Przy Decisive Battle II świetnie lało się bossów. Do tego ten efekt przejścia z muzyki fabularnej do walki – majstersztyk. Yasunori Nishiki stworzył piękną ścieżkę dźwiękową, która cudownie obrazuję wydarzenia w grze. Do tego, mocno nawiązał do dawnych czasów. I jak na początku myślałem gra stylizowana na erę 16 bitową, to czemu nie zrobili tak z muzyką, to dziś wolałbym się nie przyznawać do tego stwierdzenia.

I co najważniejsze w tej grze, czyli walka i jej mechanika. W którejś recenzji porównywano ją z Bravely Default. Nigdy nie grałem, pewno dlatego, że nigdy nie załapałem się na 3DSa. System niszczenia obrony przeciwnika, poprzez używanie ataków na które jest on podatny, sprawia że człowiek zamiast klepać atak, atak, atak, atak ciut więcej kombinuje. Owszem często nie różni się to wiele on robienia 4 ataków, ale nadal patrzymy na kolejkę, kto na co jest podatny – a tego też nie mamy od razu podanego na tacy. Czy uda nam się zbić obronę, by ogłuszyć przeciwnika itd. Nie jest to zabawa skomplikowana – może poza bossami, ale dodaje trochę głębi walki. Całość zabawy zniszczyła mi profesja Sorcerer. To taki trochę fuks. Udało mi się po ciężkiej walce zdobyć ją od razu. Do tego, w połączeniu ze Scholarem i wyciągniętym atakiem elementarny do jakiejś absurdalnej wartości każda walka kończyła się w pierwszej rundzie a walki z bossami, przynajmniej tymi fabularnymi były śmienie krótkie.

To nie tak, że po skończeniu zabawy wszystkimi postaciami nic mi już nie zostało. Wiem, że są jeszcze drobne zadania poboczne – sporo z nich zacząłem, ale nie starał się na nich skupiać za bardzo. Wiem, że jest parę opcjonalnych lokacji do odwiedzenia i kilkoro bossów do pokonania.

Nie wiem czy szybko wrócę do Octopath Travelera, ale to cudowna gra. Captain Toad, Yakuza Kiwami 1/2, czy wychodzący we wrześniu Dragon Quest XI już na mnie czekają. Pewno jak z wieloma innymi tytułami, także i ten zostanie gdzieś na wieczne niedokończenie.

Ten wpis tworzyłem przy użyciu nowego sposobu tworzenie postów w wordpressie i już mnie boli, że coś wygląda nie tak. Ale muszę nauczyć się przymykać oko.

Oddech dziczy…

To moja pierwsza przygoda z Linkiem. Gra roku 2017 według 80% serwisów. A jak nie gra roku, to taka która plasuje się zwykle w najlepszej 5. Jedna z najlepiej ocenianych gier w historii. A że kupiłem Switcha by grać, a gier zbyt wiele na niego nie ma, to wypadało w końcu kupić The Legend of Zelda: Breath of the Wild, by przekonać się samemu co w niej jest takiego cudownego.

Po 3 godzinach wiele nie mogę powiedzieć. Mam dystans do gier z otwartym światem, bo niby dają swobodę, dużo do robienia ale z czasem człowiek dochodzi do wniosku, że i tak jest mocno ograniczony, że to wszystko pozory. To samo zadanie po raz nasty – no nie dokładnie to samo, ale jaka różnica czy przynoszę grzybki czy ziółka. Wszystko staje się nudne i monotonne.

Słyszałem wiele dobrych słów o Zeldzie. Często powtarzano, że to inne podejście do gier open world, że nie dają nam wszystkiego na tacy i że generalnie jest świetnie. Na razie przyznam, że cieszy mnie eksploracja, zaskakują niektóre rozwiązania. Graficznie jest ślicznie a sterowanie bardzo responsywne, choć jeszcze się w nim gubię.

Czuję się trochę przytłoczony całością, ale dobrze się bawię. Z jednej strony nie chciałbym spędzić setek godzin grając, ale jeżeli będzie to przyjemnie spędzony czas, to co tam.

Odyseja Mariana

Jak mówi stare porzekadło Konsole Nintendo kupuje się dla gier Nintendo. I coś w tym jest. Choć myślę, że tak samo warto kupić PS4, dla exclusive’ów na tą konsolę.

I w sumie cieszę się, że kupiłem Switcha, bo może Super Mario Odyssey ma jakieś (raczej drobne) wady, ale jak dla mnie zasłużenie dostaje maksymalne (lub prawie maksymalne) oceny.

W sumie to za samego Toada – w wersjach nastu – można temu dać 20/10. Postać składa się z kilku kształtów, ale jej animacja i charakter(y) zawsze poprawia mi humor. I w sumie to dla mnie największa zaleta SMO – poprawa nastroju.

Super Mario Odyssey to prosta gra do przejścia. Kilka godzin zabawy  i można odłożyć na półkę. Co prawda ten czas wypchany jest zawartością po brzegi. Napakowano tutaj wiele różnych mechanik, dzięki przejmowaniu różnych stworków na planszy. Kombinowania dla chcącego jest bez liku. Wytrwali mają co robić po napisach końcowych. Pojawia się jeszcze więcej znajdziek a przy nich trzeba się jeszcze więcej nakombinować.

Może mówię tak nad wyrost, bo sam ledwo zacząłem odkrywać światy po uratowaniu Księżniczki. Nie ukrywam, robienie tego dla samej satysfakcji niekoniecznie mnie pociąga, ale chyba w tej chwili tak ogólnie niewiele mi się chce. Choć mimo wszystko uważam, że to genialna gra i pewno ot tak jej w kąt nie rzucę.

Myślę, że w graniu przeszkadza tutaj też ta jedna wada jaką gra posiada. Wiele ruchów można zrobić tylko używając Joy-Conów. Jakoś nie wyobrażam sobie grania na Switchu machając całą konsolą – trybie przenośnym, a kupka wstydu wcale się nie pomniejsza, więc myślę by zabrać się za coś innego.

Może jak w robienie zdjęć w DoA, tutaj będę uwieczniał Toada.

 

Kupa radochy i co dalej

Od kilku miesięcy jestem posiadaczem Nintendo Switcha. I od jakiegoś czasu zastanawiam się o co w tym wszystkim chodzi i dlaczego tak fajna konsola nie przyciąga mnie jak magnes.

Wiadomo, konsole Nintendo kupuje się dla gier Nintendo. Mario Kart 8 Deluxe to świetna zabawa dla dwóch (lub więcej osób). Samemu też przyjemnie się jeździ. Wiele rzeczy w samej grze wywołuje uśmiech na twarzy. Może dalej mam coś z dziecka i dlatego dalej bawią mnie postacie, ich animacje i reakcje na wydarzenia na torze.

Mario Kart to także dobra gra na chwycenie konsoli na kilkanaście minut. Nie wychodzę z nim z domu, bo wiem jak to mogłoby się skończyć ale zdarza mi się siąść i rozegrać kilka rajdów (15-20 minut). Jak na handhelda jest on dość spory. Choć tak czy siak można by rozegrać jakieś Grand Prix w oczekiwaniu na kogoś, czy w podróży autobusem, pociągiem.

Drugą grą, którą posiadam i w sumie była na swój sposób głównym powodem kupienia konsoli to Mario + Rabbids Kingdom Battle. Nie chwyciła mnie może tak jak inne strategie turowe potrafiły, ale tłumaczę to sobie, że za bardzo starałem się wykręcić wynik każdej bitwy na perfekcyjny i przez przechodzenie jednego etapu naście razy, znużyła się wcześniej niż powinna. Teraz ciut staram się nadrobić, ale tak samo staram się wbić platynę w Ysie.

W obu przypadkach idzie mi opornie. Zwalam stan rzeczy na jesień i siadam do czytania. Czekam na Super Mario Odyssey, choć i tak boje się, że on mnie nie wciągnie tak bardzo jakbym chciał.

Patrząc na gry Nintendo na Switcha zawsze poprawia mi się nastrój. Barwne, zabawne, sympatyczne. Idealne dla dużego (jak i małego) dziecka. Szkoda tylko, że magia nie trwa do końca przygody. Przynajmniej u mnie.

Może za dużo mam tych zabawek i sam już nie wiem które grabki do której piaskownicy włożyć.

Eee… to może kupię Switcha

E3, targi… sam nie wiem czego. Jakoś za nimi nie przepadam. Przechwałki, marketingowy bełkot i trailery, które budują hype. Jasne, gdzieś tam poza tymi prezentacjami jest możliwość pogrania. Nawet jakbym miał pod nosem i mógł pograć, to sądzę że nadal bym podchodził do tego sceptycznie.

Microsoft same cośtam cośtam exclusive, gdzie głównym bohaterem jest karabin. Nie moja bajka, może poza Ori, ale ten ma być na PC więc może kiedyś. Sony pokazało to co już wszyscy widzieli. Dodali tylko, że większość z tych fajnych gier w 2018 roku się pojawi. Jest na co czekać, ale zawiodłem się ciut, bo nie po to o 3 w nocy wstawałem.

Jedyną grą wartą uwagi, będącą zaskoczeniem i na która trafiłem przypadkiem to Mario + Rabbids Kingdom Battle. Wszystko się sprowadza coraz bardziej do tego by Switcha zakupić. Już jakieś gry do ogrania są, coś w przyszłości ma się pojawić, więc czemu by nie.

Mario + Rabbids to gra z gatunku który lubię. Taka konsolowa strategia turowa z lekkim twistem. Do tego wygląda na zabawną, kolorową i z pomysłem. I jak Rabbids designowo mogą mi się nie podobać, to uroku Mario i spółce nigdy nie odmówię.

I jest najważniejsza postać, czyli Yoshi!

System seler…

Od jakiegoś czasu chodzi mi po głowie myśl by swą konsolową kolekcję wzbogacić o Nintendo Switch. I jak na początku myśl ta pojawiała się głównie ze względu na świetne opinie o nowej Zeldzie, to teraz pojawiła się (w końcu) kolejna karta przetargowa – Mario Kart 8 Deluxe. Myśl myślą, a rzeczywistość nie jest taka piękna.

Po pierwsze, to jedna gra (no, powiedzmy że dwie). I jak dobrze kiedyś w Mario Kart 64 i jego klony mi się nie grywało, to dziś waham się nad wydaniem 1500 zł. Na swój sposób MK8 to dla mnie taki w połowie system seller. Z jednej strony czuję, że spędziłbym przy nim wiele godzin, że byłaby z tego tona zabawy z drugiej nie ciągnie mnie do niego aż tak, bym już szukał w sklepach Switcha.

Po drugie, mam w co grać. Playstation 4 przeżywa rozkwit. I mimo że Nier skończony, Nioh się splatynił, to każda z tych gier dostaje jakieś dodatki. I jak Nierowy wcale nie musi być tak długi, to ten Niohowy już tak. Do tego świeżo zacząłem Dragon Quest Heroes II, w okresie wakacyjnym pojawią się Final Fantasy XII The Zodiac Age oraz Valkyria Revolution, nie mówiąc już o tym że kusi mnie Persona 5 i Yakuza 0 a to gry nie krótkie a czas z gumy nie jest.

Po trzecie Nintendo 3DS (a teraz już nowa wersja 2DSa). Choć ten nie ma tony gier które do mnie przemawiają to czuję, że i tam bym znalazł coś dla siebie. Może w końcu bym sprawdził fenomen Fire Emblem, lub sprawdził Bravely Default i nabył Dragon Quest VII. W przypadku tego handhelda system sellera brak, ale cena o połowę mniejsza. No i problem ten sam jak ze Switchem. Mam inne przenośne zabawki i gry na nie, których nawet nie włączyłem.

Playstation Portable i Nintendo DS kupiłem dla jednej gry. Playstation 4 kupiłem dla remake’u Dead or Alive 5 ale z perspektywą ciekawych gier w przyszłości. I mimo, że mam jakiś sentyment do Ninny to jakoś nie mogę się przekonać do ich nowych zabawek.