Czorny Samuraj

Poprawność polityczna czasem sięga zenitu. Po skończeniu (chyba) – fabularnie – Nioha wędruję jako Czorny Samuraj. Zmieniłem wygląd na jedną z postaci którą spotyka się po drodze. Postać, która wywołała lekki uśmiech na mych ustach i delikatne zdziwienie.

Zdaję sobie sprawę, że Nioh czerpie z historii Japonii tyle ile mu się podoba, dorzucając to co uważa za słuszne. Fabuła jest prosta – jeden zły goniony jest przed dobrego. Zły dobremu coś zabrał a przy okazji całej pogonii ratujemy świat.

I mimo, że Nioh nie fabułą stoi to pojawienie się czarnoskórego samuraja, który mówi prawie perfekcyjnie po Japońsku wywołało u mnie specyficzną reakcję. Może twórcy bali się, że pewien serwis oceni grę źlę, bo brak tam czarnych – specjalnie nie podaję nazwy serwisu bo nie chcę robić reklamy.

Z drugiej strony, ów czarnoskóra postać nie przeszkadza. Bo co to, kolejny przeciwnik na drodze, którego należy pokonać. A czy on jest biały, zielony, różowy czy czarny jakie to ma znaczenie.

Chyba po prostu bije ze mnie ukryty rasista.

Nauka cierpliwości

Tak ostatnio wygląda moja zabawa z Niohem. W sumie to prawie od samego początku tak wyglądała. Bo Nioh to gra w której nie wypada się śpieszyć. Ewentualnie należy śpieszyć się powoli. Nie żebym się na tym znał, ale pewno trzeba połączyć jakiś jing i jang by coś tam coś.

Grając w Nioha, rzucam mięsem często. A im więcej rzucam, tym… jeszcze więcej rzucam. Umieranie to podstawa. Kwestia tego co z każdej śmierci wyniesiemy. Może wypadałoby przed każdą sesją gry zaparzyć sobie dzbanek melisy i przy każdej kapliczce wypić kilka łyków. Tylko czy melisa nie opóźni naszych reakcji?

Najzwyczajniej w świecie, wypada nauczyć się być cierpliwym. Grać na spokojnie. Do tego przyda się trening refleksu. A im dłużej nad tym myślę, to widzę że coraz bardziej cofamy się w czasie. Kiedyś prawie każda gra wymagała nauki. Po pierwsze, ginąć uczyliśmy się co przed nami. Po drugie, uczyliśmy się pokonywać pewne schematyczne wyzwania. Po trzecie, pady nie były tak wytrzymałe więc tym bardziej należało mieć tony cierpliwości. Choć będąc dzieckiem, człowiek cierpliwość brał z ciekawości i chęci podejmowania wyzwania. A i czas mu mijał inaczej.

Tak więc pomiędzy kolejnymi łacińskim słowami, czerpię przyjemność z poznawania japońskich mitycznych stworzeń. A dokładnie wizji jaką mieli twórcy – pewno w miarę sensownej bo przecież to ich rodzima historia. Owszem, klasyczni przeciwnicy znani z każdej gry z elementami fantasy się zdarzają – szkielety, pająki – ale cała reszta bywa magiczna. Kodamy, cudowne duszki pomagające nam w podróży. Duchowi zwierzęcy towarzysze wspierający nas w boju. Do tego William Adams czyli postać, którą kierujemy macha zgrabnie kataną. Albo dwoma. A i jakaś Fuku się pojawia, pokazując że także magom onmyo zbyt duże ilości ubrania przeszkadzają w czarowaniu.

I tak ostatnio tańczę z przeciwnikami licząc, że to ja pierwsze im nadepnę na stopę. Historia jest prosta. Wykonanie bardzo dobre a przyjemność – poza chwilami kompletnej złości – duża. Ktoś może zarzucić, że były podobne gry ostatnimi laty. Podobne jeżeli chodzi o mechanikę gry. Ale klasyczne fantasty to łykam tylko na sesjach Dungeons & Dragons.

Czyli rzadko…

Bohater Resonail i inne takie

Jakieś 170 godzin zajęło mi zrobienie platyny w Grand Kingdom. Trochę życia uciekło, grunt że dobrze się bawiłem. Co prawda z czasem popadałem w rutynę, a granie online stało się już nie tak samo interesujące. Zostało mi tam coś do zrobienia, ale może w czasach posuchy i wzmożonych chęci wrócę do tego (tak samo myślałem o Final Fantasy Type-0). Może nawet bym grał dalej, ale pod koniec miesiąca pojawiło się demo.

Z Nioh Beta Demo, bawiłem się dobre 25-30 godzin. W stosunku do wersji alfa zmienili kilka rzeczy. Broń już się nie psuje, zamiast tego im dłużej się nią posługujemy tym staje się ona mocniejsza. Trochę pozmieniali misje, a każdą z nich można rozegrać także w wersji Twilight. Przeciwników ludzkich zastępują demony, ich poziom jest znacznie wyższy oraz układ na planszy także się zmienia. Niby jest trudniej, ale jak Williama się „przemaksuje”, a człowiek nauczy się pewnych nawyków to pokonanie bossa, a nawet dojście do niego nie jest takie trudne. Nadal za największy atut Nioha uważam stylistykę oraz klimat.

Generalnie to bardzo chętnie częściej przygarnę tak rozbudowane, przyjemne i czasochłonne wersje demonstracyjne. Jeżeli dziś kampania dla pojedynczego gracza w FPSie często zajmuje poniżej 10 godzin, to wolałbym jakieś dema niż wydawać na gry 250 zł. Z drugiej strony demo Nioha przekonało mnie bym na samą grę wydał te 250 zł.

Teraz po skończeniu krótkiego, acz przyjemnego Castle of Illusion stoję przed dylematem, co dalej? Parę gier nowych czeka, coś starego miałem kiedyś przejść/zagrać/splatynić. Do pewnych gier bym powrócił na chwilę, a w szczególności do Dead or Alive 5, gdy do składu dołączy Mai Shiranui z King of Fighters.

I pewno to będzie mój kolejny przystanek, w końcu premierę Final Fantasy XV przełożyli o dwa miesiące.
PS. Mai w DoA, wygląda lepiej niż w ostatniej odsłonie KoFa.

Sengoku Jidai!

Ludzi kręci Dark Souls, bo to trudna gra, która każe się nam uczyć. Ja zawsze się śmiałem, że jej trudność wynika z tego, że twórcą nie chciało się gry dopracować. Oczywiście wypowiadam się bo nie grałem, niemniej jednak jak byłem dzieckiem wszystkie gry były trudne i trzeba było się uczyć jak w nie grać.

Chyba ludzie chcą odmiany i właśnie dlatego Dark Souls jest popularny. Czyżby gry które przechodzą się same zaczęły być nudne? Nie mam zamiaru wspomnianej gry ani chwalić, ani krytykować, bo jak już wspomniałem – nie grałem. Także rzadko siadam do hypowanych gier a poza tym klimat średniowiecznego-fantasy nie do końca mi siada.

Ja także chciałbym odmiany (od fantasy) i dlatego też sięgnąłem po demo Nioha. Są tacy co twierdzą, że gra jest trudniejsza niż Dark Souls, ale wiem że bazuje ona na podobnym pomyśle – spokojnego i powolnego rekonesansu, rozsądnej walki z małymi grupami przeciwników i uczenia się ich zachowania. Umiejętnego wykorzystywania słabych punktów i znajdowania sposobu walki z nimi.

W Niohu podoba mi się klimat. Zawsze lubiłem gdy Japończycy zaczynają grzebać w swojej historii, legendach i baśniach. Głównym bohaterem gry jest William, którego postać wzorowana jest na angielskim żeglarzu, który w 1600 roku dotarł do Japonii i został doradcą shoguna Tokugawy Ieyasu.

Gra miała ukazać się wraz z premierą ostatniego filmu Akiry Kurosawy, który dokończony został przez jego syna, ale wszystko gdzie się posypało i jej produkcja utknęła w martwym punkcie. Spotkałem się także z informacją (nie wiem na ile prawdziwą), że gdy jakieś 10 lat temu, Team Ninja tworzył grę, ktoś stwierdził że gra nie przyjmie się ze względu na poziom trudności. Lata minęły, ludzie zakochali się w Soulsach, więc przyszedł czas by dokończyć historię blondwłosego samuraja.

Nioh to świetna zabawa. Wymagająca cierpliwości, pewno nie wszystko odkryłem, może na tą chwilę mnie gra przerosła, ale zobaczymy co z tego wyjdzie. Może będzie ciekawie.

PS. Śmiesznym jest fakt, że przy graniu kilku(nastu) godzin w demo, lepiej się bawiłem (a nie skończyłem w nim obu misji, drugą ledwo zacząłem) niż przy graniu w Dead or Alive Xtreme 3. A przecież to ta sama firma, to samo studio.

DoAX3 to gra będąca demem. Nioh to demo będące grą.