Japońskie dylematy RPGowe

Za każdym razem gdy myślę by zacząć jakiegoś RPGa – takiego komputerowego, głównie japońskiego – mam pewien prosty dylemat. Czas. Nie wiem czy znajdzie się taki jRPG, którego można skończyć poniżej 20 godzin, natomiast takie na które wypada poświęcić 50+ mogę wymieniać z pamięci (proszę nie testować!).

Wiadomo, ktoś może przejść pewną grę szybciej, bo biegnie do przodu, świetnie używa mechanik i ma trochę szczęścia. W pewnym momencie może trafić na mur nie do przebicia. Zacznie się maksować a licznik godzin mocno urośnie.

Sam nie należę do osób, które za wszelką cenę chcą zrobić wszystko – zdobyć każdy możliwy przedmiot w grze, czy pokonać każdego przeciwnika – lecz od jakiegoś czasu nie lubię nie skończyć gry. Niemniej jednak grając staram się nie omijać każdej misji pobocznej, dodatkowej alejki – często prowadzącej donikąd. Czasem pokrążę w kółko, wbiję kilka poziomów by ułatwić sobie życie później. W ten sposób licznik godzin spędzonych przed ekranem rośnie.

Długo wahałem się przed zaczęciem Persony 5. Tak długo, że aż twórcy ogłosili wydanie wersji rozszerzonej. Znalazłem dobrą wymówkę by tej starej się nie chwytać. Nasłuchałem się samych dobrych rzeczy na temat Persony 5, a poza nimi także tych mniej dobrych, czyli historii o przygodzie na sto godzin. Pojawiło się pytanie – czy szkolne ławy i problemy nastolatków mogą być na tyle zajmujące i wciągające by było warto?

Mam także gdzieś tam w głowie na odwiecznej liście może by tak zagrać klasyczny jRPG od Falcomu. A, że tych gier z serii Legend of Heroes się narobiło sporo – jest tutaj kilka antologii – sam nie wiem, za który się zabrać i od czego zacząć. To kolejne gry na dziesiątki godzin a jak się zacznie mnożyć ilość tytułów przez godziny spędzone przy jedne grze z serii, to… lepiej nie liczyć.

Po latach zauważyłem, że wiele jRPGów ma problemy z mechaniką. Ta szybko zaczyna się nudzić. Z czasem albo brakuje wyzwania bo się przemaksowaliśmy i zaczynamy wybierać tylko atak z menu, albo nie możemy się przebić i musimy sterczeć i walczyć (i znowu nawalamy tylko w jeden przycisk by zrobić atak) – a taka walka często wydaje się być obowiązkiem a nie rzeczą przyjemną.

Gdy gra broni się fabularnie, to wtórność walki schodzi na drugi plan. By się nie znużyć wypada czasem włączyć auto-battle, czy też próbować omijać walkę – nowe gry na to pozwalają gdyż przeciwnicy chodzą po mapie i wystarczy ich unikać.

Tak miałem z Dragon Quest XI. Postacie i twisty fabularne przysłaniają mi do bólu klasyczną walkę i sam nie wiem czy nie była ona taka zła, czy po prostu nie męczyła mnie. Może gdy zakupię i siądę ponownie do wersji S (rozszerzonej), to odkryję czemu grało mi się DQXI przyjemni. W Octopath Traveler zastosowano prostą mechanikę – podatności na dany typ obrażeń – sprawiającą, że nawet wybieranie (prawie) w kółko ataku dawało poczucie zaangażowania w potyczkę. Nie ukrywam, że tam zagrała także muzyka i choć fabularnie nie powalało to nie było nużąco.

Lecz gdy wspomnę dawne dzieje gdy fabuła dla mnie była sporą tajemnicą – głównie przez bardzo słabą znajomość języka – zastanawiam się jak to się stało, że spędzałem dziesiątki godzin przy grze. Czas wtedy inaczej płynął. Pieniędzy na gry nie było, więc grało się w to co się miało. Zresztą czasem sięgając po stare gry widząc jak pewne rzeczy się zmieniły – głównie jeżeli chodzi o samo uczucie grywalności (kwestie mechaniczne) – twierdzenie kiedyś to było lepiej niekoniecznie się tu sprawdza.

Dziś różnicuję gatunki i po skończeniu jednego jRPGa, szybko za drugiego się nie wezmę…

tag, hashtag, tak albo nie tak…

Tag czyli etykieta (price tag to cena). Prosty szybki sposób pokazania istotnych rzeczy. Nie wiem kiedy zabawa w tagowanie zaczęła się w internecie. Myślę, że miała ona jeden bardzo ważny cel – w prosty sposób wskazać nam treści, które mogą nas zainteresować, takie których szukamy. Ułatwić nam znalezienie rzeczy które nas interesują pośród z tony innych.

Gdy na początku zacząłem używać WordPressa (będzie to jakieś niecałe 20 lat) miał on tylko kategorie. Był to taki wstęp do tagów. Do dziś przy każdym wpisie można ustawić zarówno jedne jak i drugie. Można zastanowić się czy jest sens używać obu – zarówno kategorii jak i tagów. Wydaje mi się, że to raczej kwestia podejścia osoby tworzącej swoją stronę/blog, grunt by używać tego z głową.

Ale niestety ludzie mają tendencję do wstawianie – jako tagi – wszystkiego czego się da. Wszystko tylko by lepiej działały wyszukiwarki, by było więcej wyświetleń, lajków.

Na początku istnienia serwisów społecznościowych tagów się nie używało. Zresztą gdyby sięgnąć pamięcią do czasów takiego Grono.net, to serwisy społecznościowe opierały się na czymś innym niż dziś. Nadal rzadko widuję tagi na fejsbuku (czemu? pewno i tak nie będą one miały znaczenia, bo fb pokaże nam nie to co chcemy widzieć ale to za co płacą im byśmy widzieli), więc chyba ich popularyzację można zawdzięczać instagramowi i twitterowi.

Niestety także przez to z tagów zrobiły się hashtagi (#tagi). Dlaczego # jest przed tagiem? Taka wiedza nikomu do szczęścia nie jest potrzebna. Grunt, że się to przyjęło i teraz będzie. Ale ja napiszę…

Continue reading „tag, hashtag, tak albo nie tak…”

O regularnym pisaniu z wyprzedzeniem

Na początku roku postanowiłem, że posty będą pojawiać się cyklicznie – co drugi czwartek. Oczywiście mając sklerozę, zapomniałem że plan zakładał 26 wpisów w tym roku i na początku się rozpędziłem. Wszystko to sprawiło, że zacząłem pisać na zapas. Z perspektywy czasu nie wydaje mi się to być najlepszym pomysłem.

A pomysł był prosty, publikować „harmonogramem” (opcją taką). Pojawił się on dlatego, że mam takie okresy, że jakoś pisanie mi nie idzie. Tak więc postanowiłem, że gdy akurat mam dzień bardziej płodny, z większą ilością chęci i pomysłów, będę tworzył kilka wpisów, lub chociaż trochę bardziej rozbudowane szkice.

I gdy tak leżą i dojrzewają, czasem myślę że już przekwitły. Ja zapominałem o czym chciałem tak naprawdę napisać, czy też raczej dochodziłem do wniosku, że wypadałoby je rozbudować przez co często miałem ochotę napisać je od zera. Lecz gdy myślę o długim, rozbudowanym poście myślę też o tych wszystkich potencjalnych czytelnikach, którym czytanie z ekranu nudzi się po kilku minutach. Którzy chcieliby szybko przeczytać jakieś trzy, cztery zwięzłe akapity na konkretny temat i bez owijania w bawełnę.

Myślę, że to także problem nieokreślonej natury tego bloga. Piszę o wszystkim i nie skupiam się na niczym. Choć w sumie tak wygląda mój dzień, a to blog osobisty – taki nie o życiu (bo bym musiał pisać o tym że mnie dupa cały czas boli), tylko o tym co chcę pisać bez konkretnego powodu. Siadam, nie planuję, tylko robię to na co mam ochotę. Czasem nic nie robię – bo lenistwo, kompletny odpoczynek czasem także jest potrzebny.

Chciałbym znaleźć jakiś złoty środek (początek i koniec też) przy tworzeniu wpisów i czerpać jeszcze więcej radości i przyjemności z pisania o niczym – może wtedy bym wybuchnął przez ilość endorfin. Jest trochę szkiców czekających na publikację, a może po drodze coś jeszcze się wykluje…

time and relative dimension in space

Całkiem niedawno miałem ambitne plany. Zwykle je mam i spalają na panewce. Te miały dotyczyć tego bloga. I jak z każdymi planami, które robię tak i tutaj dałem sobie na wstrzymanie. Chciałem coś zmienić. Nawet poczyniłem pewne – techniczne – kroki w tą stronę. Trochę się nakombinowałem i w sumie dobrze, że się nie zapędziłem.

Od dawna mówię, że bloga piszę dla siebie. Piszę jak mnie palce swędzą i piszę gdy mam chęci. (Według tej teorii nawet próba bycia regularnym jest głupia). Myślę, że pewne rzeczy mogę zrobić inaczej i jak się uda wejść w pewien schemat, obrać jakiś rytm wtedy będę mógł zasiąść do czynienia zmian.

Gdy człowiek czasem zacznie myśleć. Zrobi sobie odskocznię od pewnych spraw i zajmie się innym hobby, któremu poświęca mniej czasu z różnych przyczyn, zaczynają pojawiać się dziwne pomysły. Człowiek myśli, kombinuje. Zaświeca mu się żarówka nad głową – jak w Zaczarowanym Ołówku (a może to była inna bajka). A im więcej myśli, dochodzi do wniosku, że brak mu czasu* na wiele rzeczy już teraz, więc po co sobie coś dodatkowego dokładać.

Dopóki nie uda mi się posiąść TARDIS daje sobie na wstrzymanie.

*nienawidzę tego stwierdzenia, bo każdy ma 24 godziny i tyle; a że ja nie umiem ich zaplanować to mój problem…

Ponarzekam, bo mogę… #2

Dawno temu przeczytałem, że przy prowadzeniu bloga nie jest istotna ilość wpisów, ale systematyczność ich publikowania.

I jakbym o tym nie myślał to zawsze się z tym zgadzam. Dlatego zrobiłem sobie takie właśnie postanowienie w tym roku. W każdy czwartek wpis. By mój jedyny czytelnik wiedział kiedy przyjść, pośmiać się (albo załamać) i wyjść.

I mimo, że nadal chciałbym takie planu się trzymać to widzę w nim pewne… wady. Choćby ten wpis. Piszę go z myślą jutro czwartek wypadałoby coś opublikować.

Pomysł wydawał się realny gdy jeszcze z końcem 2019 napisałem sobie kilka pomysłów na wpisy. Pomysł, pomysłem ale czasem ciężko ubrać w słowa. Czasem człowiek siada i nic się nie klei.

To ostatnie pamiętam jeszcze z czasów gdy próbowałem prowadzić bloga o muzyce z gier. I choć czasem nadal bym chciał to bywało tak, że siadałem do pisania i jakoś nic sensownego się nie pojawiało – wedle moich standardów oczywiście, bo nawet to co tam się pojawiło może być kiepskie według innych.

Osobisty blog pozwala na większą dowolność. Piszę o byle czym. Byle jak. Ale nadal czasem siadam i to co napisałem stwierdzam, że jest bez sensu. Nie celuję w wysoki poziom, ale poniżej kryjówki Żołwi Ninja schodzić nie chcę.

Kałabanga!

Do tego dochodzi jeszcze jeden aspekt. Czas. Czas i sposób w jaki chcę go przeznaczyć. I choć czasem mam ochotę coś napisać, to jednak nie wiem czy tygodniowy cykl ma sens.

Ten wpis to właśnie przykład tego, że muszę to przemyśleć.

Czwartkowy zapychacz.